Chrystus przychodzi – opowiadamy o tym, że to po nas przyjdzie. Przychodzi w ogniu płomienistym, jako ogień trawiący, a ja chciałbym wiedzieć, jakiż jest sens mówienia o Jego przyjściu, jeśli nie jesteśmy gotowi na spotkanie Go w tym trawiącym ogniu? Zwiedzeniem dla każdego człowieka będzie nieuważne przejście do porządku dziennego nad tym zagadnieniem, skoro jest to wieczną Prawdą.

Czy nie pamiętacie, że Słowo Boże nie tylko mówi, że Go ujrzymy, ale że ujrzymy Go takim, jakim jest (1J.3:2). Oznacza to, że ujrzymy Go jako ogień trawiący – a ja raduję się z tego. Niech będą Panu dzięki! Oto opis Tego, gdy Jan widział Go takim, jakim jest – a widział Go tak, jak i my Go ujrzymy; a co zobaczył? Podam zaledwie kilka opisów: „a oczy jego jak płomień ognisty”, „a nogi jego podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego”, „a oblicze jego jaśniało jak słońce w pełnym swoim blasku”. „I szaty jego… tak lśniąco białe, jak ich żaden farbiarz na ziemi wybielić nie zdoła” (Mk.9:3), „a szaty jego… białe jak światło” (Mt.17:2) – przenikliwa biel, trawiąca jasność. To jest On. I to jest On takim, jakim będzie w czasie swego przyjścia, a bez świętości nikt Go nie ujrzy. Bez oddzielenia od grzechu, nikt się nie ostoi!

W takim razie jawi się pytanie dotyczące was i mnie, teraz i po wsze czasy:

Jak zostaniemy oddzieleni od grzechu i to tak, abyśmy mogli wyjść na spotkanie Tego, który jest ogniem trawiącym? Jak, jak, jak?!

Przypatrzcie się sobie i swojemu zapisowi, a ja spojrzę na siebie i swój zapis. Przyjrzyjmy się tym złym cechom, które w nas mieszkają, walkom, które toczymy, pragnieniom, które mamy, by pokonać te obsesje i oddzielić się od wszelkiego zła po to, abyśmy naprawdę mogli być gotowi. Kiedy jest czas na to przygotowanie? W tym krótkim czasie, który upływa między dniem dziesiejszym, a owym dniem Jego przyjścia – czy jest jeszcze na nie czas? A jeśli jest, to kiedy nadejdzie taka chwila, kiedy wy, czy ja, będziemy gotowi i oddzieleni od grzechu, abyśmy byli przygotowani na spotkanie Go w ogniu trawiącym? Odpowiedź brzmi – nigdy *. Ta chwila nigdy, przenigdy nie nadejdzie!

A.T. Jones

* Wyjaśnienie ostatniego, kontrowersyjnego zdania w następnej części.

Klęcząc pod krzyżem, oczyma wiary, dostrzegam czyjś ból.
On umiera… nie odchodź – rzekłam w swoim sercu.
Bez Ciebie nie będę umiała kochać tak jak Ty, dzielić się nadzieją,
która jest wyrysowana w Twoich przebitych dłoniach.

Kiedyś moje oczy były bezbarwne, a życie tonęło w grzechach.
Wtedy spotkałam człowieka, który na mej ścieżce życia niósł krzyż.
Ten krzyż należał do mnie. Wypisane było tam ludzkie życie.
Złapałam oddech miłosierdzia, by pójść za Tobą…

Poranione ciało dżwigało ciężar mego grzechu.
Ziemia utraciła swój kolor,
pustynia została nawodniona kroplami łez i krwi.
To byłeś Ty… miłość, która przebiła się przez cały wszechświat,
tuląc w ramionach ludzkość.

Zmieniłeś mój oddech; chwyciłeś moje dłonie, które zakrywały twarz.
Ujrzałam to, co się narodziło. Wróciły wspomnienia…
Pamiętam gdy wskazałeś mi drogę, która zwie się przebaczeniem,
Gdy ukryłeś moje serce przed deszczem zagubienia,
Schroniłeś mnie przed samą sobą.

Rzekłeś wtedy: Nie odchodzę… Jestem, będę z Tobą aż do skończenia świata.

napisała Agata

Zniszczenie grzechu jest jedyną drogą do zbawienia.

„Będzie nazwany Jezus; albowiem On zbawi lud swój od grzechów ich” [Mt.1:21 Biblia Gdańska].

Zatem z chwilą, gdy przyjmuję Jego ofertę tak pewnie, jak wierzę w Chrystusa – „nie zginę”. Lecz w tym przyjmuję również warunek, mówiący o tym, że porzucę grzech. Zgadzam się na to i wyrażam swą wolę, aby oddzielono mnie od grzechu i na to, że się od niego odseparuję. Posłuchaj:

„Wiedząc to, że nasz stary człowiek został wespół z nim ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione” [Rz.6:6].

Zatem celem krzyża Chrystusowego jest unicestwienie grzechu. Nigdy o tym nie zapomnijcie. Szybko uchwyćcie się tego na zawsze: krzyż Jezusa Chrystusa – ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa – ma na celu zniszczenie grzechu. Dzięki niech będą Panu, że ten cel zostanie osiągnięty. Przeczytajmy zatem cały werset:

„Wiedząc to, że nasz stary człowiek został wespół z nim ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi” [Rz.6:6].

Zawarta jest w nim nie tylko myśl o zniszczeniu grzechu, ale i o wyzwoleniu się od jego niewoli. „Albowiem grzech nad wami panować nie będzie” [w.14]. Pójdźmy za tą myślą, pokrótce śledząc cały ten rozdział. Zawarty jest w nim bowiem cały świat chrześcijańskiego zwycięstwa i radości. „Kto bowiem umarł, uwolniony jest od grzechu” [w.7]. Kto jest ukrzyżowany, kto przyjął śmierć Jezusa Chrystusa i jest ukrzyżowany z Nim, jest tym, który uwolniony jest od grzechu. „Jeśli tedy umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że też z nim żyć będziemy” [w.8]. Ale gdzie On żyje? Czy w grzechu? Nigdy to nie miało miejsca. Tak więc, jak pewne jest to, że żyjemy z Nim, tak pewne jest, że żyjemy z Nim wolni od grzechu.

„Wiedząc, że zmartwychwzbudzony Chrystus już nie umiera, śmierć nad nim już nie panuje” [Rz.6:9].

Śmierć nie mogła utrzymać panowania, które posiadała. A posiadała je z tego względu, że On oddał samego siebie pod jej panowanie; ale śmierć nie mogła Go zatrzymać, bo był On oddzielony od grzechu. Z tego samego powodu, śmierć nie może zatrzymać nikogo innego; nawet jeśli panuje, nie może zatrzymać człowieka uwolnionego od grzechu.

„Podobnie i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. Niechże więc nie panuje grzech w śmiertelnym ciele waszym, abyście nie byli posłuszni pożądliwościom jego, i nie oddawajcie członków swoich grzechowi na oręż nieprawości, ale oddawajcie siebie Bogu jako ożywionych z martwych, a członki swoje Bogu na oręż sprawiedliwości. Albowiem grzech nad wami panować nie będzie” [Rz.6:11-12].

Apostoł mówi tu, że grzech nad wami panować nie będzie. Zatem nie zezwalajcie grzechowi rządzić w waszym ciele, w waszych członkach. A idąc dalej:

„Czyż nie wiecie, że jeśli się oddajecie jako słudzy w posłuszeństwo, stajecie się sługami tego, komu jesteście posłuszni, czy to grzechu ku śmierci, czy też posłuszeństwa ku sprawiedliwości?” [w.16)] A w następnym wierszu czytamy: „Lecz Bogu niech będą dzięki, że wy, którzy byliście sługami grzechu, przyjęliście ze szczerego serca zarys tej nauki, której zostaliście przekazani, a uwolnieni od grzechu, staliście się sługami sprawiedliwości” (w.17).

Krzyż Chrystusowy daje nie tylko wolność od grzechu, ale czyni człowieka sługą sprawiedliwości. Następny wers mówi nam o tym, że służba sprawiedli wości jest „ku poświęceniu”; skutkiem uświęcenia jest żywot wieczny, a bez świętości „nikt nie ujrzy Pana” [Hbr.12:14].

Jest całkowicie jasne zatem, tak jasne jak abecadło, że jedynym prawdziwym przygotowaniem się na przyjście Pana jest oddzielenie się od grzechu. Więc wszystko jedno, czy mówimy o przyjściu Pańskim, czy też głosimy wiele na temat znaków czasu, czy przygotowujemy się na to wydarzenie w jakikolwiek inny sposób, sprzedając wszystko i oddając ubogim – jeśli nie odłączamy się od grzechu, jeśli nie uczyniliśmy tego naszym stałym rozmyślaniem, aby całkowicie być oddzielonymi od grzechu i być sługami sprawiedliwości ku poświęceniu, nie przygotowujemy się tym samym w ogóle na przyjście Pańskie; nasze wyznanie jest całkowitym oszustwem. Możemy nie uważać tego za oszustwo, ale narzucamy je sobie. Może być tak, że przez to zwodzimy sami siebie, ale nie ma to znaczenia; jeśli naszym ciągłym rozważaniem nie jest całkowite oddzielenie od grzechu, nasze wyznanie jest oszustwem.

Wyglądanie przyjścia Pańskiego, głoszenie ludziom, że przyjście Pana jest tuż tuż, obserwowanie znaków czasu – wszystko to jest właściwe, absolutnie i na zawsze właściwe. Ale jeśli to wszystko jest moim udziałem, a brakuje mi tej jednej rzeczy – wyłącznej ambicji, aby być całkowicie oddzielonym od grzechu i od służby grzechowi – moje wyznanie jest oszustwem; bo jeśli nie jestem oddzielony od grzechu, nie mogę w ogóle wyjść na spotkanie Pana w pokoju. Jeśli zatem moją wyłączną ambicją nie jest oddzielenie od grzechu i od służby grzechowi, w ogóle nie przygotowuję się na przyjście Pańskie!

Zatem dzisiaj należałoby w tym miejscu zadać wszystkim pytanie: czy przygotowujecie się na spotkanie z Panem,  którego bez świętości nie ujrzy żaden człowiek? Zapytam was o coś więcej: czy jesteście przygotowani, aby spotkać Pana? A o czasach i o porach nie potrzebujecie, abym wam mówił. Nie ma potrzeby, bym opowiadał wam o tym, jak blisko jest przyjście Pana. Znaki mnożą się na obliczu ziemi; wiecie o tym wszystkim; ale właściwą rzeczą, teraz i na zawsze, jest zapytać was: czy jesteście oddzieleni od grzechu? A będąc oddzieleni od grzechu, czy jesteście gotowi na spotkanie z Panem? Bo nasz Bóg jest ogniem trawiącym i nie ma sensu uciekać od tego. On nie jest niczym innym. Nie potrzebujecie rozpieszczać sie fantazją, że Pan jest czymkolwiek innym, niż ogniem trawiącym. Oswójcie się z tą myślą. On powiedział, że jest właśnie tym, a im prędzej wy, czy ja, oswoimy się z tą myślą, że Bóg jest ogniem trawiącym, tym lepiej.

A.T. Jones

Może dlatego tak się dzieje w naszym życiu, bo nasz wzrok skupiamy na sobie, na własnych pragnieniach i nie do końca akceptujemy to, co ma nam do powiedzenia Bóg. Może nie narodziliśmy się na nowo, sama siebie o to pytam…

Im bliżej jesteśmy Jezusa Chrystusa, tym bardziej oddalamy się swoich dążeń, które były skupione na naszym Ego. Z serca powoli zanika walka jaką toczyliśmy przeciwko nam samym i Świętemu Duchowi, gdyż patrzymy na ofiarę Jezusa i na to, co dla nas dokonał, a nasze rozterki pomału znikają w wyniku naszego obcowania z Bogiem.

Powołani jesteśmy do miłości, w wyniku której rodzi się w nas pragnienie, abyśmy wydawawali owoc trwały.

Czym jest więc chodzenie z Bogiem?

Widzisz tę miłość, którą przybito do krzyża? Tylko Jezus Chrystus może zaszczepić w ludzkim sercu swoją wolę, pod warunkiem że się jej poddamy i przyjmiemy ją. Gdy będziemy pragnąć obecności Boga tak bardzo jak wody, która gasi nasze pragnienie, otrzymamy ją i zostaniemy nakarmieni manną z nieba…

Patrząc na Jezusa zrozumiemy, że obecne życie jest chwilą, którą Jezus może wypełnić swoimi pieśniami, czytaniem Słowa Bożego, modlitwą i ludżmi, którzy oczekują Jego przyjscia. Nasz Ojciec mówi do nas tymi słowami; „Nie wy mnie wybraliscie, ale Ja Was wybrałem i przeznaczyłem was, abyście szli i owoc wydawali”. Nie powinniśmy więc sie zastanawiać nad swoim brakiem wiary, ale prosić Boga o to, aby dał nam siłę do wykonania swojej woli niezależnie od tego co czuje nasze serce. Cieszmy się tym, że mamy możliwość mówić innym ludziom o Jezusie Chrystusie. Dziękujmy Bogu za to,że wyrwał nasze dusze z ciemności i prośmy Go, abyśmy do końca zachowali ufność i nadzieję.

napisała Agata

Oto film o kimś, kto myślał, że jest dobry:

PS. Nie mogę się zgodzić tylko z wizją wiecznego życia w piekle, ale to temat na całe duże studium Biblii.

Cóż więcej uczynić mógł Bóg, ponad to, czego dokonał, by usunąć grzech?

Dał swojego jednorodzonego Syna. Chrystus oddał samego siebie, by każdy, kto weń wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny. On wstawia się za każdą duszę, która wierzy, że nie zginie. Słowo Boże nie mówi – co zbyt często jest błędnie interpretowane – „że tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, »mógł nie zginąć«”, lecz mówi: „nie zginął, ale miał żywot wieczny”…

Bóg dając swego Syna, ustanowił w tym darze wieczną możliwość, by każda dusza została uratowana. A dzieje się tak dlatego, że to, czy ktoś zostanie zbawiony zależy od tego, co on sam wybiera. Pan nie zbawi nas wbrew naszej woli. Bóg zapewnił każdemu z nas taką możliwość w darze Chrystusa, abyśmy zostali zbawieni. To od nas zależy, czy wybieramy zbawienie, które Pan nam zaoferował; czy bierzemy krzyż i czy przyjmujemy treści, w których daje On nam tę pewność.

Ale kiedy ktoś wybiera Chrystusa i wierzy w Niego, już nie istnieje więcej „mógł” w tej kwestii. Nadchodzi pewność. Dlatego wiersz, w którym ta pewność jest zawarta, brzmi:

„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.” [J 3:16]

Wiara w Jezusa Chrystusa usuwa precz wszelkie „być może”, jakie kiedykolwiek mogłoby się tam znaleźć i ustanawia w tym miejscu absolutną pewność. Tak więc do każdej duszy, która wierzy w Jezusa, Bóg mówi, ślubując: „nie zginiesz”. Do każdej duszy w świecie, nieważne jak grzesznej, Boże poselstwo mówi o tym, że Bóg postanowił, ustalił i zatwierdził, że żadna dusza wierząc pewnie w Jezusa Chrystusa „nie zginie”. To dobra oferta. Nieskończenie uczciwa i nieskończenie wspaniałomyślna. Tak uczciwa i wspaniałomyślna jak sam Bóg!

A.T. Jones

„Nie zapomnę Ciebie…”
„Na moich dłoniach wyrysowałem Cię”
„Ja Jestem Tym,który Cię pociesza.”

Zeszpecony i wzgardzony został z naszego powodu,
gotowy dla miłości poświęcić wszystko co miał.
Niósł krzyż z myślą o tym, by ratować ukochane dziecko – Ciebie.
We wszechświecie słychać było szybkie bicie serca, ludzką niedolę.
Samotność raniła Jego duszę, jednak się nie poddał.
Idąc wolno… Zbawiciel współczuł, choć skazany został na ogromne cierpienie.

Chciał Odzyskać w Tobie swoje podobieństwo, by móc umieścić Cię w swojej wielkiej miłości – raz na zawsze,
dlatego nie zważał na ciężar naszych win, które zraniły Jego szlachetne serce.
Miłość poruszyła niebo i ziemię, odkrywając prawdę,
zmieniając naszą rzeczywistość…

Czy słyszysz jak zwraca się do Nas w swojej sprawiedliwości?
Jak woła Ciebie po imieniu?:
Lituję się nad Tobą,abyś wyszedł z ciemności.
Nie bój się, gdyż zostałeś wykupiony… Boży to dar.

Więc ani utrapienie, czy ucisk, czy też prześladowanie, czy głód
nie odłączy Cię od Wielkiej Miłości.

Nie pozwól jednak, by zapomnienie wypełniło Twoje serce,
gdyż Ten, który Cię ukształtował czeka na Ciebie:
na modlitwę i szczerość kruchego – ludzkiego serca,
by móc ukazać Tobie swoje Zbawienie,
polecić swoim aniołom, aby Cię strzegli na wszystkich drogach twoich,
gdyż On Ciebie uczynił i do Niego należysz.

wiersz ułożyła Agata

List do Galacjan jest trudnym listem, którego pobieżna lektura niejednego już sprowadziła na manowce. Jedni uważają, że Paweł udowodnił zniesienie obowiązku przestrzegania zakonu moralnego, inni, że tylko ceremonialnego. A o czym on pisał? Czy rzeczywiście o to chodziło?

Galacjanie uważali, że ludzie są usprawiedliwieni nie tylko przez wiarę w Jezusa Chrystusa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa i uczynki zakonu. Byli w błędzie. Paweł odpowiedział im:

„A że przez zakon nikt nie zostaje usprawiedliwiony przed Bogiem, to rzecz oczywista, bo: Sprawiedliwy z wiary żyć będzie. ” [Gal.3:11]

Gdy czytasz coś takiego; gdy dowiadujesz się, że z przestrzegania uczynków nie będziesz usprawiedliwiony, to w którą stronę kierują się Twoje myśli? Zapewne zastanawiasz się nad ważnością zakonu; zapewne myślisz, że niemożność usprawiedliwienia przez zakon oznacza jego bezużyteczność. Mogę cię już teraz zapewnić, że jesteś w błędzie. Dałeś sobie wmówić, że taka właśnie jest rola Bożego prawa – zbawić tych, co je przestrzegają. Tymczasem przez zakon nikt – a więc także Ty – nie będzie zbawiony!

Przestrzeganie zakonu i poszukiwaniu w nim usprawiedliwienia

Przestrzeganie zakonu to pełnienie uczynków z nim zgodnych. Niestety w naszym wykonaniu wszelkie uczynki to uczynki ciała:

„Jawne zaś są uczynki ciała, mianowicie: wszeteczeństwo, nieczystość, rozpusta, Bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, waśnie, odszczepieństwo Zabójstwa, pijaństwo, obżarstwo i tym podobne;”  [Gal.5:19-21]

Poszukiwanie usprawiedliwienia przez zakon, to poszukiwanie usprawiedliwienia przez własne uczynki, które są niedoskonałe. Wszystko, co nie jest doskonałe, jest doskonałości przeciwne, tak jak wszystko, co nie jest święte, jest świętości przeciwne. Tak więc niedoskonałe uczynki to uczynki niezgodne z zakonem, czyli mu przeciwne – to grzechy.

Nasze własne uczynki to grzechy, więc – to oczywiste – nie mogą nas usprawiedliwić.

Zakon nie może nas usprawiedliwić, więc czy jest niepotrzebny i nieważny?

Wielu dzisiaj tak twierdzi, posługując się m.in. tymi zdaniami:

„Wiedząc wszakże, że człowiek zostaje usprawiedliwiony nie z uczynków zakonu, a tylko przez wiarę w Chrystusa Jezusa, i myśmy w Chrystusa Jezusa uwierzyli, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary w Chrystusa, a nie z uczynków zakonu, ponieważ z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony żaden człowiek.” [Gal.2:16]

„Odłączyliście się od Chrystusa wy, którzy w zakonie szukacie usprawiedliwienia; wypadliście z łaski.„ [Gal.5:4]

Szkoda, że ludzie ci na tych zdaniach poprzestają. Tego czynić nam nigdy nie wolno, bo to jest prosta droga do wypaczenia myśli Słowa Bożego. Czyż w ten właśnie sposób nie cytował go szatan, kusząc Jezusa na pustyni? Czytajmy więc więcej.

Czym więc jest zakon? On prowadzi nas do zbawcy, do Jezusa Chrystusa

„Tak więc zakon był naszym przewodnikiem do Chrystusa, abyśmy z wiary zostali usprawiedliwieni.” [Gal.3:24]

O tym właśnie mówi Pismo – o usprawiedliwieniu z wiary. Zanim spisany zakon został dany, patriarcha Abraham został usprawiedliwiony z wiary:

„Tak Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu to ku usprawiedliwieniu. Z tego możecie poznać, że ci, którzy są z wiary, są synami Abrahama. A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary usprawiedliwia pogan, uprzednio zapowiedziało Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.” [Gal.3:6-8]

Było to kilka wieków przedtem i od tamtej pory nic się nie zmieniło. Dziś wiemy, że wiara, która nas usprawiedliwia, jest wiarą w Jezusa.

To na co nam jeszcze zakon?

Teraz kiedy porzuciliśmy już Boże prawo jako narzędzie zbawienia na rzecz wiary, czy całkowicie z niego rezygnujemy? Czy stało się niepotrzebne i przez to przestało obowiązywać? Poniższy tekst pomoże skierować nasze myśli na inne tory niż obowiązywanie lub nieobowiązywanie zakonu.

„jeśli szukając usprawiedliwienia w Chrystusie i my sami okazaliśmy się grzesznikami…” [Gal.2:17]

Stanowczo twierdzę, że prawo Boże, czyli zakon, nigdy nie był narzędziem zbawienia, gdyż zbawienie od zawsze było tylko przez wiarę. Abraham otrzymał „testament”, na mocy którego miał on otrzymać dziedzictwo (ziemię) tylko przez wiarę. Nadany kilka wieków później zakon nie mógł unieważnić tego testamentu:

„Testamentu uprzednio przez Boga uprawomocnionego nie unieważnia zakon, który został nadany czterysta trzydzieści lat później, tak żeby obietnica była unicestwiona.” [Gal.3:17]

Tak więc gdyby przez zakon mogło być usprawiedliwienie, czyli uratowanie grzesznika, to byłoby to rezygnacją ze wcześniej otrzymanej obietnicy, na mocy której Abraham został przecież usprawiedliwiony zupełnie bez zakonu.

W jakim więc celu Bóg dał zakon?

Pismo odpowiada i na to pytanie:

„przez zakon jest poznanie grzechu” [Rz.3:20]

„aby grzech przez przykazanie okazał ogrom swojej grzeszności„ [Rz.7:13]

„Czymże więc jest zakon? Został on dodany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka, którego dotyczy obietnica (patrz: Gal.3:16);” [Gal.3:19]

Rolą zakonu nie było nigdy usprawiedliwienie i zbawienie, ale pokazanie naszej grzeszności, byśmy jej świadomi pragnęli usprawiedliwienia i w końcu znaleźli je w Jezusie Chrystusie:

„Tak więc zakon był naszym przewodnikiem do Chrystusa, abyśmy z wiary zostali usprawiedliwieni.” [Gal.3:24]

Dzięki zakonowi widzimy, że jesteśmy grzesznikami, czyli przestępcami zakonu, bo:

„Każdy kto popełnia grzech, i zakon przestępuje, a grzech jest przestępstwem zakonu.” [1J.3:4]

O który zakon tu chodzi? Oczywiście w tej sytuacji może chodzić tylko o zakon moralny, wyrażający się w dziesięciu przykazaniach:

„Przecież nie poznałbym grzechu, gdyby nie zakon; wszak i o pożądliwości nie wiedziałbym, gdyby zakon nie mówił: Nie pożądaj!” [Rz.7:7]

Pożądliwość to właśnie grzech z tego zakonu i tylko przez ten zakon możemy okazać się grzeszni.

Ponadto dzięki zakonowi widzimy, że Jezus jest sprawiedliwy taką sprawiedliwością, jakiej potrzebujemy, więc u Niego musimy jej poszukiwać:

„Dlatego z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony przed nim żaden człowiek, gdyż przez zakon jest poznanie grzechu. Ale teraz niezależnie od zakonu objawiona została sprawiedliwość Boża, o której świadczą zakon i prorocy, I to sprawiedliwość Boża przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich wierzących.” [Rz.3:20-22]

Ale co zrobić z poniższym zdaniem?

„Czymże więc jest zakon? Został on dodany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka, którego dotyczy obietnica (patrz: Gal.3:16);”[Gal.3:19]

Jedni twierdzą, że Paweł pisze tu o tym, że zakon dziesięciu przykazań miał być ważny tylko do przyjścia Jezusa, a więc jego ważność już minęła.

Drudzy twierdzą, że tu chodzi o zakon ceremonialny, gdyż ten wówczas przestał obowiązywać na skutek śmierci Jezusa i zburzenia świątyni. Poza tym Paweł pisze przecież o nieważności obrzezki.

Kto ma rację?

Niestety jedni i drudzy się mylą, gdyż przeoczają kontekst tej wypowiedzi Pawła.

Po pierwsze Paweł pisze tu o prawie moralnym, gdyż tylko przez nie możemy okazać się grzeszni.

Po drugie Paweł pisze o przyjściu Jezusa związanym z obietnicą daną Jemu i Abrahamowi – obietnicą otrzymania całej ziemi na własność. Czy na pewno chodzi tu o pierwsze przyjście Jezusa na ziemię?

Abraham do śmierci był gościem na ziemi, którą miał otrzymać i za życia jej nie otrzymał. Podobnie Jezus w ciągu całego pobytu na ziemi nie otrzymał nad nią władania: zamiast złotej korony otrzymał cierniową, a zamiast tronu krzyż. Nawet sam stwierdził, że Jego królestwo nie jest z tego (naszego) świata (Jan 18:36).

Zgodnie ze słowami Objawienia Jezus otrzyma daną mu i Abrahamowi obietnicę dopiero przy swoim drugim przyjściu:

„I zatrąbił siódmy anioł; i odezwały się w niebie potężne głosy mówiące: Panowanie nad światem przypadło w udziale Panu naszemu i Pomazańcowi jego i królować będzie na wieki wieków.” [Obj.11:15]

Podobnie w proroctwie Daniela mowa jest o późniejszych czasach niż pierwsze przyjście Jezusa:

„Za dni tych królów Bóg niebios stworzy królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone, a królestwo to nie przejdzie na inny lud; zniszczy i usunie wszystkie owe królestwa, lecz samo ostoi się na wieki„ [Dan.2:44]

Teraz mamy już pewność, że zakon, o którym tu mowa – zakon dziesięciu przykazań – nie utraci swej ważności aż do drugiego przyjścia Jezusa i skończenia świata. Skądinąd wiemy też, że nawet wtedy nie zostanie zniesiony, gdyż grzechu już nie będzie.

„Czymże więc jest zakon? Został on dodany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka, którego dotyczy obietnica (patrz: Gal.3:16);” [Gal.3:19]

***

Przez zakon jest poznanie grzechu, a przez ewangelię o krwawej ofierze Jezusa i jego kapłańskiej służbie w niebiańskiej świątyni z tą krwią jest odpuszczenie grzechów i sprawiedliwość dla każdego wierzącego.

Nie po to Jezus przyszedł na świat, by służyć grzechowi, czyli by grzech pozostał żywy, lecz po to, by nas całkowicie od grzechu wybawić. Skoro grzech to przestępowanie dziesięciu przykazań, to celem Jezusa było całkowicie wybawić nas od przestępowania dziesięciu przykazań.

Tak więc Jezus nie przyszedł unieważnić prawa, gdyż oznaczałoby to usunięcie jedynego narzędzia, za pomocą którego można poznać grzech, a wówczas nikt nie czułby już potrzeby zbawienia, więc nie zostałby zbawiony.

„Albowiem ja przez zakon umarłem zakonowi, abym żył Bogu; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.” [Gal.2:19-20]

Usprawiedliwienie przez wiarę w Jezusa Chrystusa oznacza całkowite porzucenie grzechu, odpuszczenie popełnionych w przeszłości grzechów i zniszczenie ciała grzechu, by już mu nie służyć.

Przez zakon poznaję, że jestem grzeszny i potrzebuję usprawiedliwienia. Przez wiarę otrzymuję usprawiedliwienie od Chrystusa i tym samym nie podlegam już pod karę zakonu. Tak to przez zakon umarłem zakonowi, a żyję Bogu.

odkrycia.org

Popularnonaukowe filmy,młodzieżowa obozowa muzyka, różnorodne wykłady, kazania, reportaże i wykłady o zdrowym stylu życia, prawdziwe historie z życia wzięte, internetowe telewizje, a nawet coś dla dzieci.

Odkryj niesamowitą, młodą, rozwijającą się stronę pełną filmów.

Pozwól, że teraz dowiemy się kto jest tym sędzią.

Nie jest nim Chrystus; On sam mówi, że nim nie jest. Ani nie jest nim Bóg. Chrystus powiedział: „A jeśliby kto słuchał słów moich, a nie przestrzegał ich, Ja go nie sądzę…”; On nie jest tym sędzią. Ale jest taki sędzia, który sądzi i myślę, że możemy go odnaleźć. Spójrzcie znowu: „A jeśliby kto słuchał słów moich” (Jan 12,47). To słowo jest Słowem Bożym. To jest Boże Słowo żywota, ponieważ jest to słowo Boga. Boże Słowo żywota jest żywotem wiecznym, ponieważ żywot Boga jest wieczny. Mamy tu zatem do czynienia ze słowem wiecznego żywota. To słowo jest wypowiedzianym słowem. Wszyscy ludzie je słyszą. „A jeśliby kto słuchał słów, a nie przestrzegał ich” oraz „Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich” (w.48) – owo słowo będące słowem żywota, kiedy dociera do was, czy do mnie, czy do innego człowieka, przynosi żywot wieczny wam, mnie, czy innemu człowiekowi. W „słowach żywota wiecznego”, żywot wieczny przychodzi do tego, do którego dociera słowo.

Gardząc słowem, gardzi życiem wiecznym. A wybierając wzgardę dla życia wiecznego, wybiera wieczną śmierć. Jest to własny wybór człowieka, kiedy odrzuca on ten żywot wieczny, a odrzucając go, tym samym wybiera śmierć.

Zatem kiedy ta śmierć, którą wybrał, dopada go – któż ją na niego nałożył? Kto uznał go za godnego śmierci?

Kto go osądził? Kto skazał go na śmierć? – Tylko on sam siebie. Nikt inny nie może być brany tu pod uwagę. Bóg uczynił wszystko, co mógł; przedłożył mu życie wieczne; otoczył człowieka wszelkiego rodzaju pobudkami czy perswazjami, byleby tylko je przyjął; uczynił je atrakcyjnym, zostało ono przyozdobione i uczynione tak pięknym, jak tylko Boża prawda może zostać uczyniona, by człowiecze serce ją przyjęło; Duch Boży powiedział mu: „To jest słuszna rzecz, to jest Prawda”, ale on znalazł „upodobanie w nieprawości”. Odrzucił słowo, a odrzucając słowo żywota wiecznego, odrzucił żywot wieczny, a tym samym wybrał wieczną śmierć. Zatem otrzymując wieczną śmierć, nie otrzymuje nic więcej ponad to, co sam wybrał. On sam zaliczył się w poczet zasługujących dokładnie na to, co ich spotka.

Kiedy Paweł i Barnaba przebywali w Antiochii, a Żydzi sprzeciwiali się i bluźnili przeciw tym rzeczom, które Paweł i Barnaba głosili poganom, mężowie ci stanęli śmiało i rzekli: „Wam to najpierw miało być opowiadane Słowo Boże, skoro jednak je odrzucacie i uważacie się za niegodnych życia wiecznego, przeto zwracamy się do pogan” (Dz.Ap.13,46). Zauważcie, że nie zostało powiedziane, że „uważamy was za niegodnych życia wiecznego”. Nie, to wy „uważacie się za niegodnych życia wiecznego”. Każdy człowiek, którego dosięga zniszczenie, sam wydaje na siebie ten wyrok.

W całym Piśmie Świętym można znaleźć tę myśl – to nie przeciw osobie, ale przeciwko temu, do czego ta osoba się przywiązała, objawia się gniew Boży. Zatem, jako że Bóg karze przede wszystkim grzech, ponieważ jego zapalczywość objawia się przeciwko bezbożności i nieprawości, a uczynił On wszystko co mógł, by oddzielić ludzi od grzechu, w takim razie w ów „dzień zapalczywości”, w którym przyjdzie i objawi się światu, a świat ujrzy Go takim, jakim jest, to nadal tylko i wyłącznie grzech będzie tym, co przywodzi Bożą karę.

A.T. Jones